غمخوارى خود نكند و به آن كه عزيز باشد يا ذليل ، غنى باشد يا فقير ، خوشحال باشد يا بدحال ، مبالات ندارد و در كار خداى باشد و كار خود به خداى باز گذارد . و چون كار خود به خداى بازگذاشت ديگر فضولى نكند و در مقام تفصيل ، خلاف آنچه در محل اجمال با خود مقرّر كرده به عمل نياورد . و بايد كه خدمت او خداى را عزّوجلّ به محض اخلاص باشد نه براى غرضى ؛ كه عمل طيّب آن است كه از شوب غرض خالى باشد و چنين عمل شكر احسان خداى عزّوجلّ تواند بود ، براى آن كه احسان خداى عزّوجلّ بىغرض است . پس چون از بنده خدمتى بىغرض به وجود آيد شايسته آن احسان باشد و در برابر آن افتد و الّا فَلا . اخلاص و آنچه نقل مىكنند كه چون رسول اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « اعْمَلُوا فَكُلٌّ مُيَّسرٌ لِما خُلِقَ لَهُ » « 1 » ، يكى از اصحاب فرمود كه « الآنَ قَدْ طابَ الْعَمَلِ » « 2 » شايد كه اشارت به اين معنى باشد . براى آن كه چون معلوم شد كه هركس براى كارى مخلوق شده‌اند و البته در آن مستعمل خواهند شد ، حاجتى به تدبير نماند و تاثيرى بر آن مرجوّ « 3 » نه . هر آينه كارى كند به محض اخلاص كند بى شوب غرضى . و الحق عمل آن زمان خوش باشد كه نفس بيگانه در ميان نيست و ميان عبد و ربّ ميانجىگرى نه . اللّهُمَ لاتَحْرِمْنا مَقاماتِ المُقَرَّبينْ و السلام على الإخوان أجمعين .

--> ( 1 ) . كار كنيد كه هر كس كارى برايش آسان است كه براى آن آفريده شده است . بحارالانوار ، ج 5 ، ص 157 . ( 2 ) . اكنون كار گوارا شد . ( 3 ) . مرجوّ : مورد اميدوارى .